📄 Download deze Bijbelverklaring (PDF)
A. Inleiding
Openbaring 21 tot 22:1-5 beschrijft de triomf van de Raad Gods, want daar komt die geheel tot vervulling. Daarmee breekt na het Messiaanse Rijk de Zaligheid aan. In de huidige tijd geldt Exodus 33:20 (HSV):
God sprak: U zou Mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens kan Mij zien en in leven blijven.
In de eeuwigheid zet Openbaring 21:3 (Grondtekst) de regel:
Zie, de tent van de hoge God is onder de mensen. Hij zal Zijn tent tussen hen opslaan en zij zullen Zijn eigen volken zijn. Ja, de hoge God zal er Zelf zijn, te midden van hen, als hun God.
De schoonwassing door het bloed van Christus en de overgang naar een geestelijke status (waarin de mens het vergankelijke aflegt en het onvergankelijke verwerft), opent de deur naar een ontmoeting met God.
Excurs 1: Het Vergankelijke Verdraagt het Onvergankelijke Niet!
Geestelijk of Materieel?
Johannes ziet een nieuwe hemel en aarde en daarmee zijn de oude voorbij. Dat zet een dikke streep tussen het Messiaanse Rijk met het laatste oordeel en de Zaligheid. Dat bevestigt 2 Petrus 3:7 (HSV):
Maar de hemelen die er nu zijn, en de aarde, zijn door hetzelfde Woord als een schat weggelegd en worden voor het vuur bewaard tot de dag van het oordeel en van het verderf van de goddeloze mensen.
En 2 Petrus 3:13 (HSV):
Wij verwachten, overeenkomstig Zijn belofte, nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont.
De oude hemel en aarde zijn voorbij, maar hoe? 2 Petrus 3:12 (HSV) geeft het antwoord:
u, die de komst van de dag van God verwacht en daarnaar verlangt, de dag waarop de hemelen, door vuur aangestoken, zullen vergaan en de elementen brandend zullen wegsmelten.
De oude hemel en aarde vergaan door vuur. Er is dan geen zee meer (Openbaring 21:1). Zo wordt gezegd dat er geen op water gebaseerde samenleving meer zal zijn. De nieuwe hemel en aarde is namelijk een geestelijke wereld, zoals de engelenhemel. De Bijbel zegt er weinig over, onder andere in Openbaring 21.
Verhulling Is hét Kenmerk van de Zondesmet
Een geestelijke wereld kenmerkt zich door volkomen afwezig zijn van verhulling of dubbele bodem: Wat je ziet is wat je krijgt. Het is een 100% rechtvaardige maatschappij; nu Utopia, straks werkelijkheid. Daarom spreekt 2 Petrus 3:13 (HSV) van nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont. Want op de oude aarde is verhulling normaal. Zo zullen mensen zich vaak anders voordoen dan ze zijn, kan een prachtig natuurgebied verscheurende dieren herbergen of giftige planten en helder water een bron van infectie zijn. Dat zijn kenmerken van vergankelijkheid. 1 Korinthe 15: 50, 53 (HSV) legt het uit:
50 dit zeg ik, broeders, dat vlees en bloed het Koninkrijk van God niet kunnen beërven en de vergankelijkheid beërft de onvergankelijkheid niet.
53 Want dit vergankelijke moet zich met onvergankelijkheid bekleden en dit sterfelijke moet zich met onsterfelijkheid bekleden.
Het onvergankelijke (de Zaligheid) noemt 1 Korinthe 15:50 het koninkrijk van God. Dat is de aardse mens niet gegeven, ook de Messiaanse mens niet. Het wordt de geestelijke mens gegeven die door het bloed van Christus geheiligd is en daarvoor moet deze zijn vleselijke lichaam afleggen. Want heel de Raad Gods is een plan om mensen omgang te geven met God die Geest is. Daarom dient de mens geestelijk te worden om de Zaligheid te kunnen betreden. Want, zo getuigt Paulus – 1 Korinthe 15:46 (HSV):
Het geestelijke is echter niet eerst, maar het natuurlijke en (pas) daarna komt het geestelijke.
De overgang naar een geestelijk lichaam is een noodzakelijk proces; Johannes 3:5-6 (HSV) getuigt:
5 Jezus antwoordde: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als iemand niet geboren wordt uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk van God niet binnengaan.
6 Wat uit het vlees geboren is, is vlees; en wat uit de Geest geboren is, is geest.
7 Verwonder u niet dat Ik tegen u gezegd heb: U moet opnieuw geboren worden.
8 De wind waait waarheen hij wil en u hoort zijn geluid, maar u weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat; zo is het met iedereen die uit de Geest geboren is.
Het geboren worden in de Geest is wedergeboorte – met als doel de opstanding tot het eeuwige leven.
Conclusie: De Nieuwe Hemel en Aarde zijn wellicht fysieke werelden (een planeet als de oude aarde) echter met een geestelijke samenleving evenals de engelenhemel dat is. Elke beschrijving daarvan is dus
niet meer dan een vage benadering van de werkelijkheid; een stamelend verslag in aardse begrippen die een verre echo vormen van de fantastische werkelijkheid die God voor Zijn kinderen heeft weggelegd.
Openbaring 21:1-2 Nieuwe Hemel en Nieuwe Aarde
Vers 1: Ik zag in een visioen een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Daarmee gingen de eerste hemel en de eerste aarde definitief voorbij en bestond er ook geen zee meer.
Dit zijn woorden van Jezus Christus die Hij van God ontving en Johannes heeft de profetie opgeschreven. Het is een duidelijke uitspraak. De wereld, zoals wij die kennen, gaat definitief verdwijnen.
Vers 2: Toen zag ik – Johannes – de stad die heilig is, het nieuwe Jeruzalem, uit de hemel nederdalen bij de hoge God vandaan. Zij was als een bruid voorbereid die zich mooi opgemaakt heeft voor haar eigen man.
Het woord heilig duidt op ‘onbevlekt voor God’ en daarom kunnen we Hem ontmoeten in het Nieuwe Jeruzalem, waar Hij gaat wonen. Abraham zag deze stad reeds in een visioen; Hebreeën 11:9 (HSV):
Want hij verwachtte de stad die fundamenten heeft, waarvan God de Ontwerper en Bouwer is.
Het hemelse Jeruzalem is voor inwoning geschikt gemaakt door Jezus Christus. Johannes 14:2-4 (HSV):
2 In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was, zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
3 En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
4 En waar Ik heen ga, weet u, en de weg weet u.
Het woord bruid wijst op de gezaligde Gemeente van Christus, zoals ook Openbaring 21:9 bevestigt (de bruid van het Lam). Hebreeën 12:22 (HSV) spreekt erover:
22 Maar u bent genaderd tot de berg Sion en tot de stad van de levende God, tot het hemelse Jeruzalem en tot tienduizendtallen van engelen,
23 tot een feestelijke vergadering en de gemeente van de eerstgeborenen, die in de hemelen opgeschreven zijn, en tot God, de Rechter over allen, en tot de geesten van de rechtvaardigen, die tot volmaaktheid zijn gekomen,
24 en tot de Middelaar van het nieuwe verbond, Jezus, en tot het bloed van de besprenkeling, dat van betere dingen spreekt dan dat van Abel 1).
1) Het bloed van Christus leidt tot afwassing van zonden, dus tot heiliging voor God. Dat zijn ‘betere dingen’ dan de roep om wraak van het vergoten bloed van Abel (Genesis 4:10).
Het hemelse Jeruzalem daalt neer op een nieuwe aarde, waar kennelijk al andere gezaligde mensen wonen (vers 3, 6, 7 en 24, 26). Welnu, als Jezus Christus de hemelse woningen gereed gemaakt heeft (Johannes 14:2-4), zijn die betrokken door de Gemeente van Christus, nadat die door Jezus zelf is opgehaald van de aarde (= de Opname en die valt kort vóór de Grote Verdrukking). Ze verkeren daar (gezien vanuit het perspectief van deze profetie) dus al duizend jaar en dalen nu, met het hemelse Jeruzalem, neer op de aarde. Op de nieuwe aarde zijn op dat moment al de gelovigen uit het Messiaanse Rijk gehuisvest, nadat de kwaadwilligen er zijn uitgezuiverd. Ook dat zijn christenen, want Jezus is hun koning – we noemen ze de Aardse Gemeente. Met het nederdalen van Jeruzalem, samen met haar inwoners (de Hemelse Gemeente), wordt de gehele Gemeente van Christus verenigd in een zondeloze wereld.
Openbaring 21:3-8 Proclamatie van de Komende Zaligheid
Vers 3: Toen werd een luide stem uit de hemel gehoord, zeggende: Zie, de tent van de hoge God is onder de mensen. Hij zal Zijn tent tussen hen opslaan en zij zullen Zijn eigen volken zijn. Ja, de hoge God zal er Zelf zijn, te midden van hen, als hun God. Zie, de tent van de hoge God is onder de mensen.
De luide stem duidt op een belangrijke mededeling van de hoge God die overal gehoord wordt.
De woorden skēnosei met’ autōn; dat is: Hij zal zijn tent bij hen opslaan, zijn een Hebraïsme voor Immanuël – en dat betekent God met ons – een belofte bij de geboorte van Jezus die hier wordt ingelost.
Vers 4: Dan zal de hoge God elke traan van hun ogen afwissen. Er zal geen dood meer zijn, noch
rouw, noch luid gejammer, noch ellende; het zal er niet meer zijn, want wat er eerst was, is voorbijgegaan.
Dit is een ontroerende uiting van Gods liefde voor de mens. De woorden beschrijven een volmaakte maatschappij, waarin Gods shalom tot volle ontplooiing komt en zet een contrast neer met de oude wereld die vaak gekenmerkt wordt door dood, rouw, luid gejammer en ellende.
Vers 5: Want Hij die op de troon zit, heeft toegezegd: Zie toch! Ik breng alles opnieuw voort. Toen
zei hij tot mij: Het zij geschreven dat deze woorden waarachtig en betrouwbaar zijn.
Dit is een Goddelijk Woord van macht – Hij heeft toegezegd – dat de lezer erop wijst dat de zaligheid
geen toevallige gebeurtenis is, maar de eindhalte van een weloverwogen plan: de Raad Gods. Daar hebben de profeten over gesproken en Jezus Christus. Zij allen getuigen van die Raad Gods die als een onwrikbare belofte de eeuwen trotseerde, want deze woorden zijn waarachtig en betrouwbaar.
Vers 6: Ook heeft Hij mij verklaard: Het is geschied – Ik ben de alpha en de omega, het begin en het einde. Ik zal de dorstende als geschenk uit de bron van het water des levens geven.
Op formele toon wordt de finale vervulling van de Raad Gods afgekondigd – het is geschied. Want God is de alpha en de omega. Hij is het begin en het einde van die Raad Gods. Met deze uitspraak wordt een Goddelijke handtekening gezet onder een bevel dat alleen God zelf kan geven, want het betreft een sleutelmoment in de heilsgeschiedenis.
In het Messiaanse Rijk zal echt levend water onder de tempel ontspringen en in twee rivieren afvloeien (Ezechiël 47 en Zacharia 14:8). Dat zijn beelden die verbonden zijn met de oude aarde. De eeuwige zaligheid en het heilige Jeruzalem vertegenwoordigen een ‘geestelijke wereld’ en daarover geeft Johannes beschrijvingen die, hoewel in aardse termen en begrippen, sterk van een materiële wereld verschillen. Hier wordt de mens permanent met de bron van levend water verbonden en dat is God zelf. Zo wordt de zalige toestand, zoals die in de Hof van Eden bestond, weer hersteld. Nu niet beperkt tot alleen maar de Hof van Eden, maar uitgebreid over de gehele nieuwe hemel en aarde.
Vers 7: Wie overwint zal dit alles beërven. Dan zal Ik voor hem een God zijn en hij voor Mij de ware zoon.
De woorden ‘wie overwint’ duidt op mensen van alle tijden en plaatsen die behouden worden en de toekomstige Zaligheid beërven. Dat betreft een bonte stoet van gelovigen. We proberen ze te beschrijven:
1. De gelovigen uit het volk Israël die niet tot de Gemeente van Jezus Christus behoren; te weten Oudtestamentische gelovigen of gelovigen onder de wet.
2. De Gemeente van Christus die met de stad Jeruzalem neerdaalt van de hemel naar de aarde.
3. De gelovigen die in leven zijn aan het einde van het Messiaanse Rijk, zowel Israëlieten als de volken en op de Nieuwe Aarde met de hemelse Gemeente verenigd worden.
4. Zij die in het oordeel voor de Grote Witte Troon vrijgesproken worden.
Met de ware Zoon wordt op de erfgenaam geduid. De oudste zoon heeft volgens de Goddelijke Wet de eerste rechten en dat is Jezus Christus. Maar in de toekomstige Zaligheid worden alle bewoners van het Nieuwe Jeruzalem zonen Gods en want zij delen in Zijn ‘nalatenschap’. Romeinen 8:14, 16 en 17 (HSV):
14 Immers, zovelen als er door de Geest van God geleid worden, die zijn kinderen van God.
16 De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn.
17 En als wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen: erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; wanneer wij althans met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.
Het is bijzonder dat hier sprake is van een direct zoonschap tot God. In het Nieuwe Testament was dat in Jezus Christus geworteld. Zo wordt 2 Korinthe 6:18 (HSV) vervuld:
en Ik zal u tot een Vader zijn, en u zult Mij tot zonen en dochters zijn, zegt de Heere, de Almachtige.
En ook hier mogen we zeggen dat de Raad Gods daar al lang geleden van getuigde – Efeze 1:4 (HSV):
3 Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus,
4 omdat Hij ons vóór de grondlegging van de wereld in Hem uitverkoren heeft, opdat wij heilig en smetteloos voor Hem zouden zijn in de liefde.
Vers 8: Wat betreft lafhartigen, verstokte ongelovigen, schijnheiligen, moordzuchtigen, ontuchtigen, drugmengers, aanbidders van afgoden en allen die leugenachtig zijn: hun lotsbestemming is in het meer van het goddelijk vuur; dat is de tweede dood.
Met vers 7 ‘keek’ Johannes even terug naar de tijd voordat de Eeuwige Zaligheid aanbreekt. Dat vers wijst zowel op het Messiaanse Rijk als op de tijdperken daarvoor. In vers 8 zoomt de focus in op het einde van het Messiaanse Rijk. De mensen die hier beschreven worden, zijn bewoners van het Messiaanse Rijk. Als dat rijk teneinde loopt, wordt Satan voor een korte tijd losgelaten en hij beweegt allen die God niet willen dienen of zelfs haten om hem te volgen. Die waren onzichtbaar in het Messiaanse Rijk, omdat Gods wet geen kwaadwillig gedrag toeliet. Wordt daar iets mee bereikt? Neen, deze actie van Satan is geen poging om zijn macht op aarde te herstellen. Hij weet dat zijn definitieve ondergang voor de deur staat en probeert zoveel mogelijk mensen in zijn val mee te slepen. Zij worden, met Satan, in het meer van het goddelijk vuur geworpen en sterven de tweede dood; de dood van de geest.
Openbaring 21:9-24 Het Nieuwe Jeruzalem
Vers 9: Een van de zeven engelen is toen naar mij toekomen (degene die de beschikking had over de
zeven schalen die vol waren van de laatste zeven plagen). Hij heeft met mij overleg gepleegd en zei toen: Ik zal u de bruid van het Lam tonen, Zijn echtgenote.
Johannes wordt door een aartsengel bijgepraat in een persoonlijk gesprek. De bruid van het Lam is de Gemeente van Christus. Toen ze opgenomen werd in de hemel werd het huwelijk tussen Jezus en Zijn bruid ook daadwerkelijk voltrokken. De jaren daarna – de duizend jaar van het Messiaanse Rijk (dit gezien vanuit het toekomstperspectief van deze verzen) verbleef de Gemeente in de hemel. Johannes heeft het vertrek van de heilige stad uit de hemel (samen met haar inwoners) reeds gezien (Openbaring 21:2). Nu is hij toeschouwer bij de aankomst van het Nieuwe Jeruzalem op de nieuwe aarde.
Vers 10: Daarna heeft hij mij in de geest weggevoerd naar een enorme, hoge berg. Toen toonde hij mij de grote stad, het heilige Jeruzalem, die nederdaalde uit de hemel en van de hoge God vandaan kwam.
De verzen 2 tot 8 spelen zich af in de hemel. Daar ziet Johannes het vertrek van de heilige stad en klinkt de luide stem van de aartsengel (vers 3a). De verzen daarna geven geen reden te veronderstellen dat Johannes al op de nieuwe aarde is. Dat gebeurt pas in vers 9, want dan wordt Johannes in een visioen van de hemel naar de nieuwe aarde gevoerd. Daar ziet hij een enorme, hoge berg en dat blijkt nu de plaats waar de heilige stad neerdaalt; waar Jeruzalem gevestigd wordt. De afmetingen van de stad – een vierkant met zijden van 3.000 stadiën (dat is 576 km) geven aan dat die berg inderdaad gigantisch is. De bedoeling is duidelijk, zo zal de heilige stad in de ganse omgeving zichtbaar zijn.
Voorbespreking bij Openbaring 21:11-24
Met vers 11 begint de beschrijving van de heilige stad; het Nieuwe Jeruzalem. Dat is een stad in een geestelijke wereld die in materieel opzicht geen binding heeft met de oude aarde. Echter de woordenschat van Johannes is gebaseerd op aardse materialen en begrippen. Hij moet zich dus behelpen met woorden die zo dicht mogelijk bij het feeërieke panorama aansluiten dat hij in zijn visioen ziet.
Vers 11: Zij was getooid met de Glorie van de hoge God en haar schittering was als kostbaar edel- gesteente; zoiets als een grote diamant die schitterend oplicht.
Met de Glorie wordt op de heilige aanwezigheid van God in de heilige stad geduid. Die Glorie wordt ook omschreven als de Heerlijkheid des HEEREN (Hebreeuws: Sjechinah van Jahweh).
Excurs 2: De Sjechinah van Jahweh
Sjechinah betekent het wonen en duidt de tegenwoordigheid van God (Exodus 13:21, 22 en 33:9, 10). In Nederlandse vertalingen spreekt men van de Heerlijkheid (of: Glorie) van de HEERE (of: HERE/HEER).
De hoge God heeft geen lichaam, zoals wij ons dat vaak voorstellen. God is Geest, zegt Johannes 4:24. Meer kunnen we niet uit de Bijbel opmaken. Gods eigenschappen worden in de Bijbel in menselijke begrippen gegoten. Dat doet Hij om ons tegemoet te komen. De hoge God kan op veel plaatsen tegelijk aanwezig zijn, maar er is ook zoiets als de kern van Zijn wezen. Iets daarvan vangen we op in Ezechiël 1; het ‘troonwagen visioen’. De profeet ziet een grote wolk (vers 4), met een lichtglans er omheen (zoals een regenboog; vers 28) en in het midden een vuur en een vage gestalte, waarvan de vurige uitstraling getemperd wordt door een transparante koepel. Veel meer kunnen we er niet van zeggen.
God is dus Geest die op verschillende plaatsen tegelijk aanwezig kan zijn. Heden, verleden en toekomst onttrekken zich voor Hem aan de tijdstroom, zoals mensen ervaren. Een concept dat niet te begrijpen is. Verder mogen we niet gaan, want God verbiedt ons om een afbeelding of voorstelling van Hem te maken.
Vers 12: (Het heilige Jeruzalem) had een grote, hoge muur met twaalf poorten en bij elk van de twaalf poorten een engel. Ook stonden er namen opgeschreven, namelijk van de twaalf stammen van Israëls zonen.
Er staat een aartsengel bij elke poort – twaalf dus. Echter uit Openbaring blijkt dat er zeven aartsengelen zijn. Het lijkt er dus sterk op dat, na het oordeel voor de Grote Witte Troon, de hoge God het incomplete aantal (oorspronkelijk waren er namelijk twaalf aartsengelen) heeft aangevuld.
De namen zijn van de zonen van Israël (Jakob): Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issaschar, Zebulon, Benjamin, Jozef, Dan, Naftali, Gad en Aser. Zij worden geëerd als de grondleggers van Gods volk.
Vers 13-14:
13 Vanuit het oosten gezien waren er drie poorten, vanuit het noorden drie, vanuit het zuiden drie en vanuit het westen drie.
14 En de muur van de stad rustte op twaalf fundamentsecties en daarop stonden de namen van de twaalf apostelen van het Lam.
De apostelen komen voort uit de discipelen van Jezus: Andreas, Bartolomeüs, Filippus, Jakobus (zoon
van Alfeüs), Jakobus de Meerdere en Johannes (zonen van Zebedeüs), Judas Taddeüs, Mattheüs, Judas Iskariot, Simon Petrus, Simon de Zeloot en Thomas. Judas Iskarioth is nooit een apostel van het Lam geworden, want voordat het Lam Zichzelf liet offeren, pleegde Judas zelfmoord. Voor hem in de plaats werd Matthias gekozen, echter hij wordt verder nergens als apostel genoemd, noch was hij een discipel van Jezus. Dat is wel het geval met Paulus, want hij ontmoette de verheerlijkte Jezus Christus op weg naar Damascus (Handelingen 9:1-9). In Galaten 1:10-24 wordt zijn roeping tot apostel beschreven. Paulus arbeidde onder de niet-Joden – vaak heidenvolken genoemd. Hij groeide uit tot de belangrijkste apostel van Jezus en vooral zijn arbeid grondvestte de christelijke kerk. Na correctie komen we tot de volgende namen: Andreas, Bartolomeüs, Filippus, Jakobus (de zoon van Alfeüs), Jakobus de Meerdere en Johannes (zonen van Zebedeüs), Judas Taddeüs, Mattheüs, Simon Petrus, Simon de Zeloot, Thomas en Paulus.
Vers 15-17:
15 Degene die met mij sprak had een gouden meetstok om de stad op te kunnen meten, evenals haar poorten en haar muur.
16 De stad was als een vierkant gesitueerd en de lengtemaat zelf was enorm; zo groot was ook de breedte. Toen mat hij de stad met de meetstok: twaalfduizend stadiën: de lengte plus de breedte ervan.
17 Daarna heeft hij haar muur opgemeten, honderdvierenveertig el volgens de menselijke maat die ook onder engelen geldt.
De heilige stad is reusachtig groot was. Twaalfduizend stadiën is 2304 kilometer en dat betreft de totale omtrek van de stad. Per zijde is dat dus 576 km. En haar hoogte was overal gelijk: Deze mededeling geeft aan dat de heilige stad op een plat vlak lag (overal gelijk), bovenop de enorme, hoge berg (vers 10). We moeten echter niet aan een kilometers hoge berg denken, want het woord enorme ziet niet op de hoogte maar op het gigantische oppervlak van de heilige stad; dus ook op het plateau van de berg, waar de heilige stad op gevestigd is. Dat is daarom ook minstens 576 km bij 576 km. Het hoge van vers 10 staat in relatie tot vers 12, waar de muur van 63 meter rond het Nieuwe Jeruzalem hoog wordt genoemd.
Honderdvierenveertig el is ongeveer 63 meter (tot 76 meter als een ‘langere el’ gebruikt wordt).
Voorbespreking bij Openbaring 21:18-21
In vers 18-21 probeert Johannes het panorama van de heilige stad zo goed mogelijk te beschrijven. Dat is geen gemakkelijke taak, want wat hij ziet heeft geen binding met materialen zoals wij die kennen. Het Nieuwe Jeruzalem is kennelijk oogverblindend fraai van aanzien. Om dat zo goed mogelijk over te brengen roept Johannes een vergelijk op met de kostbaarste materialen die hij kent; goud, diamanten, dure edelstenen en parels. Geen ervan komt precies overeen met wat hij ziet, het is slechts een benaderen van.
Vers 18: Het materiaal van haar muur was als diamant en de stad was van zuiver goud – tegelijkertijd was ze als kristal zo helder.
Grote diamanten weerkaatsen licht op een bijzondere wijze. We noemen dat fonkelen. De muur rond de heilige stad schittert dus, als ware het een snoer van de fijnste diamanten in een zetting van zuiver goud – de heilige stad zelf. Het gaat in vers 18 niet om echte diamanten of echt goud – het heeft er wat van weg, maar is nog mooier. Want het Nieuwe Jeruzalem is gebouwd van een ons onbekend materiaal dat: én
doorzichtig als kristal is én een betoverende gouden gloed verspreidt.
Vers 19 en 20
19 De fundamentsecties van de muur van de stad waren met allerlei kostbaar gesteente versierd. De eerste fundamentsectie was als van diamant, de tweede als van saffier, de derde als van chalcedoon, de vierde als van smaragd.
20 De vijfde was als van sardonyx, de zesde als van sardius, de zevende als van chrysoliet, de achtste als van beril, de negende als van topaas, de tiende als van chrysopraas, de elfde als van hyacint, de twaalfde als van amethist.
Johannes spreekt over twaalf fundamentsecties, waar de stadsmuur op gebouwd is. Die secties verbinden de twaalf poorten. Elke sectie lijkt in z’n uitstraling op een unieke en kostbare edelsteen en draagt tevens de naam van een apostel van Jezus Christus (zie: vers 14).
Vers 21: En de twaalf stadspoorten waren als twaalf parels. Elke poort afzonderlijk bestond uit één parel en elke straat van de stad was van zuiver goud dat oplichtte als kristal in de zon.
Met een beetje fantasie en kennis van oude oosterse steden kun je de vorm van de stadsmuur wel beschrijven. Poortgebouwen waren altijd veel dieper dan de muur zelf. De basis secties van de muur zijn dat ook. Die dienen als een breed fundament voor een smallere muur die daarop staat. De hoogte van de basissecties was wellicht min of meer gelijk aan de hoogte van de poortgebouwen die in gebogen vormen
uit de fundamentsecties van de stadsmuur steken, als ware het een reusachtige parel.
Vers 22: Maar een tempel zag ik niet in de heilige stad, want de Heer, de hoge God, de Almachtige is haar tempel, samen met het Lam.
Toen de hoge God nog in de tempel op aarde woonde, was dat maar een beperkte vorm van ‘wonen onder de mensen’. Want niemand mocht het Heilige der Heilige binnengaan, waar God op twee cherubs troonde (Leviticus 16:2). Slechts eenmaal per jaar werd dat verbod opgeheven, want op Grote Verzoendag deed de hogepriester verzoening voor zichzelf, voor zijn gezin en voor heel de gemeente van Israël (Leviticus 16:17 HSV). Die verzoening is in de Eeuwige Zaligheid niet meer nodig, want de gezaligde mens is dan heilig voor God. Daarom wordt de beperkende vorm van ‘wonen bij de mensen’ vervangen door Gods wonen onder de mensen zonder beperking – opdat God alles in allen zal zijn (1 Korinthe 15:28c). Aldus vormt de gehele menselijke gemeenschap een tempel voor God, samen met het Lam.
Vers 23: Ook heeft de stad de zon niet nodig, noch de maan om haar te beschijnen. Want de Heerlijkheid van de hoge God is haar tot licht en het Lam is haar lamp.
Het is maar de vraag of er in de eeuwige zaligheid nog een zon of maan bestaan; waarschijnlijk niet. In de geestelijke wereld van de Eeuwige Zaligheid is dat ook niet nodig. Fysiek licht en fysieke warmte spelen daar geen rol meer, want de Heerlijkheid van de HEERE is alom tegenwoordig en dat is meer dan gewoon licht of warmte. In het verleden kon men de Sjechinah van Jahweh slechts van een afstand zien en was die vreeswekkend. Slechts enkele mensen hebben Hem op veilige afstand mogen aanschouwen, zoals Mozes en Ezechiël. In de Eeuwige Zaligheid gaat de mens de Sjechinah zelfs binnen en koestert zich daar in de geestelijke aanwezigheid van de Hoogheilige – als God alles in allen zal zijn (1 Korinthe 15:28c).
Hoewel God als een geestelijke aanwezigheid wordt getekend – de Sjechinah –, is dat niet het geval met Jezus Christus (het Lam). Hij wordt als een lokaal licht in de stad beschreven (haar lamp). Dat doet vermoeden dat Hij daar in persoon aanwezig is en ook met mensen communiceert.
Deze studie is niet meer dan een uittreksel met beperkte inhoud. Voor een veel uitgebreider bespreking verwijzen we naar:
De Openbaring van Jezus Christus door Gert A. van de Weerd.
Copyright: Gert A. van de Weerd; PMI Boeken BV.
